Bonensoep

Zaterdag hebben wij in het kader van de restaurantweek gegeten bij restaurant Geisha.
Het menu bestond uit een voorgerecht bestaande uit een drietal hapjes, een pangsit (op het menu "dumpling" genoemd, een gestoomde loempia in rijstvel en een bah pao. Alle drie erg lekker en een goede combinatie van texturen en smaak.
Voor mijn heer gemaal, was er een kleine variatie. Hij eet geen schaal en schelpdieren na een vreselijke ervaring met Mosselen. Voor hem was er een loempiaatje met een vegetarische vulling.
En tenslotte het dessert: wat vruchtjes, aalbesjes, een enkele bosbes en een lampionbes. Een taartje met stukjes Nasipeer en een puntje parfait met ahornsiroop en kaneel.
Tot zover was alles prima verzorgd.

Er moet mij een ding van het hart. Waarom moet een glas gewone Chenin Blanc, lekker maar niet bijzonder, 6 euro kosten en een fles Sourci bronwater 5,50? Zo komt de rekening toch nog hoger uit dan verwacht. (2 glazen wijn, 1 IKI biertje en een fles water, plus 2 x het restaurantweekmenu 78,- euro.)

Van zeven tot en met vijftien november hebben wij een korte vakantie met familie in Egypte doorgebracht. Foto's zijn te zien op mijn website. Hier beperk ik mij tot het eten. De service van Egypt Air is in vergelijking met mijn laatste vlucht met deze vliegmaatschappij verbeterd. Werd de vorige keer door duidelijk oververmoeide stewardessen het eten nog net niet voor je neergekwakt, dit keer was de service prima. Helaas blijft het eten in kwaliteit achter, al is het niet zo slecht als dat van KLM, want dat is met stip de slechtste provider.
Hier de foto's van onze vliegtuigmaaltijd. Er was jammer genoeg alleen een keuze tussen vis en vlees, vegetarisch was niet mogelijk. Een mevrouw die vroeg om een vegetarische maaltijd werd geadviseerd het vlees of de vis te laten liggen en er omheen te eten....
De vis en de rijst was droog. De salade (hieronder) klein, maar eetbaar, verder een witte bolletje met smeerkaas en roomboter en een stukje zoete taart.
Air Egypt is alcoholvrij. Ook aan christenen wordt geen alcohol geserveerd. Dus moesten wij het doen met thee en water. Het was een matige maaltijd. Ik heb wel beter (Lufthansa en Turkish Airlines) en ook veel slechter gegeten (KLM).

Onderweg naar Athene kregen wij in het vliegtuig de kleinste broodjes uit mijn carrière voorgezet. Weliswaar verpakt in een bruin zakje met een prachtig verhaal over een oud familiebedrijf, dat sinds een poosje wereldwijd gegaan was met hun kwaliteitsproducten.
In het zakje zaten twee mini puntjes: een met kaas en een met kalkoenham.
Zuinigheid met vlijt, zou je misschien denken, maar dit is domweg krenterigheid. Een ding is zeker, voor het voedsel maak je zeker geen vliegreis!

Dit is de foto van onze laatste Italiaanse espresso op de luchthaven Leonardo da Vinci.

En dit is onze gewone economy class maaltijd. Het lekkerste onderdeel was het flesje wijn. Over de rest zal ik het maar niet hebben. Waarom is vliegtuig eten toch altijd zo fantasieloos en onsmakelijk? Ik heb maar een keer echt lekker gegeten in een vliegtuig, dat was bij Lufthansa. Zij vliegen helaas niet meer vanaf Schiphol.

Hier weer een espresso met een appelbroodje. Ook een van de mindere dolci. Overigens hoor je vaak verhalen dat zitten op een terras in Rome zo duur zou zijn. Dat valt in de praktijk wel mee. Zo waren we hier 5 euro kwijt. En natuurlijk hebben we nogmaals genoten van een heerlijk ijsje.Op aanraden van Mijanou hebben wij een ijsje gekocht bij de ijssalon op de hoek naast het Pantheon. Deze ijssalon is absoluut een aanrader. Nice Ice. Heel erg lekker en volgens mij het lekkerste ijs dat wij in Rome gegeten hebben. In mijn boca: chocolade ijs, amandelijs en straciatella.

Inmiddels hadden we een nieuw eettentje ontdenkt. Hier mijn bord ministrone gevolgd door melanzane pameziane.Aubergine met parmezaan. Het viel een beetje tegen. Ik kreeg de indruk dat alles hier niet zo vers was als in het restaurant waar wij eerder kwamen. het toetje was helemaal een tegevaller: créme brulee waarvan de korst keiharde caramel was. nmaar niet gebrand met een gasbrander of hete plaat, maar suiker gesmolten in een pan (bijna verbrand) en er overheen gegoten. Dus hard en met een bittere nasmaak. Hier komen wij nooit meer!De pudding had ook een vreemde, beetje harde consistentie. Zat er maismeel doorheen?

Zevenentwintig april vertrokken wij voor een korte vakantie naar Rome. Bij vertrek bleek op Schiphol dat ons vliegtuig overboekt was en dat er geen plaatsen meer waren in de Economyclass. gelukkig mochten we toch mee, en nog wel eerste klas. Dus kregen wij een eerste klas vliegtuigontbijt: Er was keuze uit een zoet en een hartig ontbijt. Ik kreeg roerei, een worstje (dat ik heb laten staan) , witte bonen in tomatensaus (die ik ook heb laten staan), een vers bolletje met roomboter, twee franse kaasjes in een zoete vijgencompote en een fruitsla overgoten met mierzoete frambozenjus en thee. En dit was het "hartige" ontbijt! Waarom moet toch altijd alles vergezeld gaan van vieze zoete troep? Die kaas was veel lekkerder geweest met een gewoon crackertje en minstens een uur voor serveren uit de koeling. Maar wij mogen niet klagen. De Economyclass kreeg broodjes met beleg, en geen ei. In elk geval is het eten bij de KLM niet eerste klas. Bij Lufthansa is het eten stukken beter!

Donderdag was Freud aan de beurt voor een bezoekje. Een restaurant dat al een tijdje op mijn verlanglijstje stond vanwege de opgetogen verhalen van collega's en het sympathieke doel van het restaurant. Mensen die meer willen weten moeten maar op de link in de titel van deze posting klikken. Het werd een onvergetelijke avond, maar niet zoals wij verwacht hadden, daarover straks meer. Eerst het eten! Het begon met een voorgerecht van drie mosselschelpjes: mosselen met verschillende "vullingen" van dille, mierikswortel, prei, salie en mul met gerookte lamsham en bietjessla. het werd gevolgd door een smakelijk tussengerecht bestaande uit een aardappelsoepje met truffelpasta en limoen, kervel en knoflookolie.Het menu bestond overigens niet uit 5 gangen (zoals aangekondigd door Freud op de website van DiningCity), maar vier. Een extra'tje want de afspraak is dat de deelnemende restaurants aan de restaurantweek drie gangen voor 25 euro serveren. Na de soep kwam het hoofdgerecht:Reebiefstuk, aardappelrouleau (een soort taartje van aardappelpuree met een korstje van dun geschaafde wortelplakjes), een "gemarineerd" spitskoolblaadje met daarin broccolimousse en een calvadossaus. Ter afsluiting heerlijke Chocoladetaart en chocolademousse met gestoofde peer.Een lekkere chocolademousse met kleine stukjes noot, een goede chocoladetaart en een (wat minder) peertje en cranberry's. Tevreden verlieten wij de zaak. Tot wij thuis kwamen: daar werd Ruud acuut ziek. Heftig braken, diarree etc. Voedselvergiftiging! Hij had een mossel die hij taai vond aan de kant gelegd en die is hoogstwaarschijnlijk de boosdoener. Een nare afsluiting van een op zich een aardige avond. Ik denk niet dat we weer zo snel naar Freud zullen gaan, Ruud is nog steeds trillerig van gisteren en dat niet van ontroering!
NB: ik ben net gebeld door Freud naar aanleiding van mijn opmerking op de site van diningcity. Ze waren geschokt. Het is de eerste keer, iets dergelijks is hen nog nooit gebeurd en zij wilden laten weten dat zij het vreselijk vonden. De mosselen worden van het menu gehaald.

Goede voornemens zijn er om ze te breken. Inmiddels twee restaurants geboekt voor de restaurantweek en gisteren uit eten met 3 studiegenoten bij Greetje. Greetje adverteert met "Traditionele Hollandse keuken" en "Franse Klassiekers". Allebei de omschrijvingen zijn niet juist. Ik kan de traditie niet vinden buiten de naam van de gerechten. Misschien zijn de gerechten met teveel Franse zuinigheid overgoten? De porties komen zo uit de "Nouvelle Cuisine".
Uit de selectie van "Greetjes heerlijkheden" had ik gekozen voor de tamme eend met hete bliksem, een saus van gevogelte met smeltende eendenlever. Ik kreeg een bergje aardappelpuree met kaantjes en daarin gestoken een gebakken plakje pancetta, geflankeerd door plakjes eend en wat saus. Het was best lekker, maar niet bijzonder. Ik miste de groente. Geen sla, geen groente, alleen dat, wat je op mijn bord ziet. Als afsluiting kozen wij voor het grand dessert: een keuze uit alle toetjes die Greetje biedt.Hierover ben ik meer te spreken. Met name het chocoladepotje met "kandeel" kon mij bekoren. Het was een smakelijk etentje, maar re duur voor wat ze bieden.

De derde dag konden we een menu van de á la carte kaart kiezen. Er waren te weinig reserveringen voor het restaurant, dus werd onze maaltijd in het Grand Cafe geserveerd. Ik had als voorgerecht Pastrami gekozen. Pekelvlees. Ik had hele goede herinneringen aan de Pastrami in Turkije. Het leidde daar zelfs tot een verhit gesprek met een disgenoot die beweerde dat Pastrami een Griekse uitvinding was. (Alle goeds komt toch uit Griekenland?) Daar noemen ze het Pasturna. Het is van origine geen Grieks en ook geen Turks gerecht: het is Roemeens. Ook is het overduidelijk geen Veluws streekgerecht. Wat ze in het Bilderberg Hotel het Speulderbos "Pastrami" noemen, heeft het meeste weg van flauw varkensvlees (bosvarken?). Varkensvlees dat even opgepept is met zoet aangemaakte rucola en versierd met een stokje van gebakken deeg. Ik heb het niet geproefd, ik had genoeg aan de zoete frambozensaus die als versiering op het bord gedruppeld was. Waarom telkens een zoet garnituur? Een groot bord kan geen mislukking verbergen. Mijn hoofdgerecht was wild zwijn filet. Ik kreeg dit grote bord, met weinig. Een - overigens smakelijk stoofpeertje - een miezerig stukje droge ontbijtkoek, 4 kleine plakjes vlees en een handvol rozijnen verstopt in een ietsie pietsie aardappelpuree. Het was zo zoet dat ik het heb laten staan. Hieronder een foto van de gefileerde puree, of moet ik zeggen vermomde rozijnen?Maar zoals we al eerder gemerkt hadden: het toetje was weer heerlijk. Ze noemden het een taartje van Mascarpone in het menu, maar het bleek een klein "taartje" van mascarpone met amandelschaafsel, een glaasje bosbessencompote en een amuselepel met vanilleijs.
Slot conclusie: je kan geweldig slapen in het Speulderbos. Mooie ruime kamer met minibar, koffie en theefaciliteiten (senseo met een ondrinkbare melange, en waterkoker). Een echt tweepersoonsbed en geen lits jumeaux! Het ontbijt is niet slecht al heb ik het wel eens beter gehad. Maar dineer er niet! Het diner is in verhouding tot de prijs (40 euro en 27,50 voor een tapasdiner) schandelijk duur in verhouding tot de geboden kwaliteit. Van een hotelketen waar ook De Kersentuin en Lauswold deel uitmaken had ik veel beter verwacht!

Dag twee was het voorgerecht een rillette van zalm met geroosterd brood op een bedje van sla. Gevolgd door getrancheerde tournedos op een lepel aardappelpuree met wat boontjes. Op zich smakelijk, maar wel een kleine portie na een dag wandelen.Toen mochten we een keuze maken uit het desserbuffet. Een keur aan taarten, puddingen, fruit en koek. Wat jammer dat ze dat niet iedere dag doen, want dat was geweldig! En ik kon mij natuurlijk niet inhouden.
Op dit bord liggen drie taartpunten: chocoladetaart (andere dan gisteren), vlaai met slagroom en stukjes peer en een vlaai met rood fruit. Er naast: aardbeien, frambozen, bramen en zwarte bessen.

Het afgelopen weekeinde waren wij in Garderen. In Hotel Het Speulderbos. Het hotel ligt aan de rand van het bos in een mooie omgeving. Met de kamer is niets mis, maar er wordt bezuinigd op het eten. En dat is helemaal verkeerd. Wij hadden een tapasdiner besteld. Het was matig. Weinig spannends, maar vooruit. Hierboven ons voorgerecht op de eerste dag.Hierna kregen wij een salade met dorade en een broodje met geitenkaas, noten en honing. Lekker maar erg zoet. Deze kok houdt van zoet, zou later blijken. Hij houdt erg veel van zoet!De derde gang bestond uit oneetbare paella die ik na een klein hapje, heb laten liggen er bovenop lagen twee zo droog en taai uitziende mosselen dat ik ook die aan mij heb laten voorbijgaan. De geroosterde paprika ging wel, de Albondigas ook. De plakjes varkensvlees waren zeer matig. Het toetje moest dus veel goed maken.Zoals gezegd, de kok houdt van zoet. Hij houdt er niet alleen van. Hij maakt hele lekkere toetjes en gebak. Wij kregen een stuk chocoladetaart met een soort chocoladesaus, een bolletje slagroom, een framboos een aardbei en een braam.

Mijn advies aan het Speulderbos: zoek een andere kok voor het voor- en hoofdgerecht en laat deze kok zich uitleven op de desserts, het gebak en andere versnaperingen. Want die zijn erg lekker!

De tweede dag in ons kasteel besloot ik op safe te spelen. Had ik de eerste dag een tournedos met champignons besteld, en kreeg een entrecote, dat zou mij nu niet gebeuren. Ik koos voor de sliptong. Hier liggen ze dan. Op een koud bord, in een plas (volgens mij industriële) dillesaus.
Zo langzamerhand begon bij mij het vermoeden te ontstaan dat de keuken zich heel ver van de eetzaal af bevond. Het eten was namelijk lauw. Ik was niet de enige die dit dacht, want een medegast was mij voor, en informeerde naar de keuken. Onze gerant, dezelfde van de kaas, antwoordde: "Mevrouw, wij hebben hier wel drie keukens"! Maar een echt antwoord werd niet gegeven.

Ik had als voorgerecht de gerookte forel. Met die forel was niets mis. Die was heerlijk. Maar dat garnituur! Een halve vijg, een schijf keiharde papaja, een plakje kiwi, een half kerstomaatje en een stukje sterfruit. Kermis op het bord!

Vandaag hadden wij als voorgerecht carpaccio. Ik wil niet klinken als Johannes van Dam, maar het was een vreemde carpaccio. Met olijven, gedroogde tomaat, parmezaan en een kerstomaat. Niet bon, maar ook niet bah. Maar Zo zo.